Henuz okula baslamamistim, yani gunde iki kez uyunulan, oyundan baska derdin olmadigi gunlerini yasiyordum hayatimin. Bildigim en uzak diyar yaylamdi ve yaya sekiz saat suruyordu, yani Kackarlar kaf dagi; ardi masal ulkesiydi. Oyunlarimiz dogal maddelerden imal, oyuncaklarimiz ilkel(!), cesitleri hayal gucumuzle sinirliydi. Oyunlarimizda ne dusmanlarimizi yok eden gerillalar oluyor, ne de hizli arabalarla yarislar yapiyor, ne sokak ceteleri ile dovusuyor, ne de kabileleri istila edip medeniyetleri(!) kuruyorduk. En pahali futbolculardan takimlar kurup, sampiyonlar kupasini alamiyorduk belki ama; 15 dakika oynanip, kaybolan topu bulmak icin 45 dakika ara verilen dunyanin en tuhaf maclarini yapiyorduk. Fantastik dunyalarda bonus toplamak yerine karemis (karayemis) dallarindan yaprak topluyorduk.
Hayati buyuklerimizi taklit ederek ogrendigimiz o donemde, en sevdigimiz oyun karemis yapraklarini sigir yaparak oynadigimiz cobancilik oyunuydu. Buyuk ve koyu renkli yapraklar okuz; ortanca ve acik renkliler inek; kucuk ve taze yapraklar buzagi oluyordu. O yuzden yalnizca baharda dogururdu bizim inekler. Kucuk, taze, yesil ineklerimiz. Onlari yemliyor, sagiyor, yaylaya cikariyor, cobanlik ediyorduk. Sonbaharda da degisik cinsler katiliyordu suruye. Kahverengi ve benekli sigirlar. Ustelik bu oyunu kisin da oynayabiliyorduk, cunku herdem yesil kalan karemis agaclari keyfimize surekli lojistik destek sagliyordu.
O yil sonbaharda oynayamadim cobancilik oyununu cunku; ilkokula baslamak icin sehre geldim. Beni ilk ve en cok urkuten, kalabalik oldu. Okulumda bile, o yasima kadar gordugumden daha cok insan vardi. Bu yuzden ilk gunden sonra okula gitmek istememis, ancak ailemden birinin okul bahcesinde beklemesi karsiligi razi olmustum. Yeni arkadaslar, bilmedigim oyunlar, duymadigim oyuncaklar ve tatmadigim guzel kapli leziz sakizlar, cikolatalar, biskuviler. Ve o gune kadar ne oldugunu tam anlayamadigim para girmisti hayatima. Oyuncak ve cikolata alabilmek icin gerekliydi bu para denen sey. Meger, babam da para kazanmak icin aylarca bizden ayri kaliyormus. Hal boyle olunca, benim de ailemden para istemeye baslamam gecikmedi. İlk zamanlar hem daha cok verdikleri hem de oynamaya musait oldugundan, ozellikle madeni paralari istiyordum. Fakat, kagit olan banknotlarla daha cok sey alindigini kesfetmem uzun surmedi.
Nihayet yaz tatili geldi. Koyume dondum ve kadim dostlarimla yine oynamaya basladim. Fakat, bu kez karemis yapraklarini sigir degil banknot yapiyorduk. Artik cobana degis alis-verise gidiyorduk oyunlarimizda. Para hirsinin sonuclarini daha o gunden gormeye basladik. Cobancilik oyunumuzda herkese 7-8 yaprak yeterken, alis-veris icin tomarla yaprak gerekiyordu. Boylece, cok gecmeden agaclarin alt dallari yapraksiz kaldi. Bu yuzden daha ust dallara cikmak icin kendimizi tehlikeye atmaya ya da daha uzaktaki agaclara giderek evimizden uzaklasmaya basladik.
Feodal yasamdan kent yasamina gecisin bir yansimasiydi bende karemis yapraklarinin banknota donusmesi. Buyuduk.. Cebimiz para gordu. Fakat; karemis yapraklarinin, hem cebimizi daha kabarik hem de ruhumuzu daha hos tuttugunu sonradan anladik. Elimizi yesertiyorlardi, yesertmesine ama; para gibi de kirletmiyorlardi.
Nihat Ataman
dogakaradeniz Aralik/Ocak/Sayi 2
|
Bu Yorumu Feed ekle
Yorumlari Göster/Kapat
Yorumlari Göster/Kapat
