|
"Keşke"siz bir hayat var mı acaba? |
|
|
|
01.07.2006 I 17:00 |
Hayatýnda "keþke" demeyen varmý bilemiyorum ama en büyük "keþke"lerimden biri Kazým Koyuncu.
Formlarda sürekli tartýþýlýyor. Karadeniz müziði rocklaþýyor, bozuluyor falan... Belki bozuyordur, belki bir þeyler katýyordur, tartýþýlabilir. Ama bir çok insanýn Karadeniz müziðini Kazým Koyuncu ile sevdiðini ve diðer sanatçýlarý dinlemeye baþladýðýný unutmamak gerekir.
Kazým Koyuncu'yu tanýdýðým dönemde çalýþtýðým firma sahipleri ve çalýþanlarý Karadeniz aðýrlýklýydý. Karadenizli olmayan bir arkadaþýmýz Kazým Koyuncu'nun cd sini getireceðini, çok güzel müzik yaptýðýný söylediðinde, yüzümü ekþitip kemençe mi dinleyeceðiz demiþtim. Çünkü ben Karadeniz müziðini nedense hep dinlemiþ olduðum o klasik yorumlardan ibaret sanýyordum. Arkadaþým cdyi her unutuþunda ben sevinirdim. Bilseydim bu kadar güzel þeyler yaþayacaðýmý o cd yi her gün hatýrlatýr, onu tanýdýðým güne 3 gün daha eklerdim.
Kazým Koyuncu'nun ölümüne kadar onu sadece cd kapaklarýndanki resimlerinden tanýdým. Benim için onun özel hayatýndan, fiziksel görünümünden, inancý ve yaþam þeklinden çok müziði önemli oldu. Yaptýðý müzik çok güzeldi. Onun þarkýlarýyla, o derin sesiyle mutlu oldum, hüzünlendim, güldüm, her þarkýsýnda farklý bir tat aldým bitmek bilmeyen. Aþaðý yukarý 3 yýl oluyor onu tanýdýðým ama 10 yýldýr tanýyor olsaydým herhalde bu kadar dinleyemezdim. Bir günüme sýrf onu sýðdýrabileceðim kadar sýðdýrdým, yüzlerce kez dinledim, hala da dinliyorum, þarkýlarýndan bir parça olsun deðer kaybetmeden...
Ben ölümü hiç onun yanýna koyamadým ki... Ýnançlarýma karþý geldim ölümüyle. Neden dedim o kadar kötü insan varken o dedim, yapacak çok þey vardý, daha çok gençti,neden o diye çok sordum. Ýnançlarýma ters düþen sorulardý bunlar ama ilk defa sordum, ilk defa bir ölüm bu kadar acý verdi, ilk defa bir cenazeye katýldým. Saatlerce ayakta onu sevenleri izledim. Hayattaki tek gerçek ve engellenemeyen ölümü ona yakýþtýramadým. Ölmüþ gibi, artýk yokmuþ gibi gelmiyor bana. Sanki uzaklarda bir yerlerde nefes alýyor ve bizleri izliyor sanki.
Onunla sevdim tulumu, kemençeyi, karadeniz müziðini. Kemençenin sesinin bu kadar güzel olabiliceðini, bu kadar hüzünlü olabileceðini hiç düþünmezdim.
Müziðiyle bir þeyler öðrettiði gibi ölümüyle de öðretti. Çok konser oldu, ben hep uzak gidemem, baþka zaman dedim, hep erteledim. Hayat ertelenmeye gelmiyor bunu öðrendim. Onun ölümüyle þimdi bir sürü dostum var, yeni insanlar tanýdým. Ne çok þey kazandýrmýþ bana. Ölümüyle bile insanlara bir þeyler verebilmiþ...
Ýþte bu yüzden belki onun benzerleri gelebilir Karadeniz'den ama onun gibi çok zor.
Ben Kazým Koyuncu'nun bir hayraný olmadým hiç. Bir müzisyen olarak, bir insan, bir laz :), nefes alýp veren ve yaptýðý müzikle bana deðiþik duygularý bir arada yaþatan bir insan olarak çok sevdim. Ben onu çok sevdim, sevmek için tanýmak, yakýnýnda olmak gereðini görmedim. Hepimiz bize bir þeyler kazandýrdýðý için sevdik belki de. Bir Kazým Koyuncu daha gelebilir mi? Gelebilecek olsaydý Kazým Koyuncu olur muydu?
|
Bu Yorumu Feed ekle
Yorumlari Göster/Kapat
Yorumlari Göster/Kapat
