Bir ara soyadı Niyazoğlu olan bir kişi konuşmak istedi. Ege’deki Karadeniz Dernekleri Federasyonu’nun başkanıymış galiba. O konuşurken bir “Niyazoğlu” sözcüğü takıldı aklıma. Sanırım yıllarca önce bir olay yüzünden o isim gazetelere konu olmuştu. Bu Niyazoğlu’yla o Niyazoğlu aynı kişi miydi, bilmiyorum.
Bay Niyazoğlu, federasyon başkanı olduğuna göre Karadenizlidir. Ama Karadeniz Bölgesi’nin katledilmesine karşı olanlara, fena halde karşı çıktı. Karadenizlileri mahvetme yolunda olanlara destek oldu. Sonra da, konuşmasını bitirince, “vınnn,” gitti. Oysa kalsaydı ben ona birkaç soru soracaktım. Belki de soru sorulmasından ve ona yanıt veremeyeceğinden korktuğu için kaçtı, kaçar gibi gitti. Hele giderken Nevzat Benal Salonu’nun kapısını bir kapatışı vardı ki, sormayın…
Oysa, “Kaçkar Kültür ve Dayanışma Derneği”nin düzenlediği “Karadeniz’den Gülümseten Anılar” başlıklı sohbet toplantısı öylesine güzel, öylesine canlı, öylesine yoğun bir topluluk önünde başlamıştı ki… Alsancak’taki Kıbrıs Şehitler Caddesi’nde bulunan Konak Belediyesi Kültür Müdürlüğü’nün önünde, yaptıkları horonla gelip geçenin ilgisini çekmişti, Kaçkarlılar. Ama lâf aramızda, Karadenizliler arasında da bir “Tulum-Kemençe” zıtlaşması vardı. Eski bakanlardan Suat Çağlayan, iyi bir kemençeciymiş. Sohbet toplantısı öncesi tulumculara karşı kemençeyi savundu, tatlı/sert bir biçimde.
Gülümseten sohbet
Metin Erten, Trabzon doğumlu olsa da, has bir Kaçkarlı. Ben de, İstanbullu olmama karşın Ünyeli Hamamizadelerden Nizamettin’in oğlu olduğum için, yozlaşmış da olsa, biraz lazımdır, daa. “Bülent Ağabey, o akşam sen de konuşacaksın,” demişti, günler öncesi. “Yapma Metin, ben Samsun’dan ötesini görmedim. Karadenizliler arasında komik kaçarım,” demiştim, ama Metin dinlememişti. Metin Erten’le Besim Aydoğan, trene yol verecek olan istasyon şefleri gibi son hazırlıkları yaparken, ben de sahil yoluyla, altın madenleriyle, barajlarla katledilmesi planlanan Karadeniz’den yola çıkarak, “Habora soyadının macerası”yla dinleyenleri gülümsetmeyi planladığım konuşmamın notlarına bir göz attım.
Önce sohbeti yöneten Orhan Beşikçi, slaytların eşliğinde, “gülümseten” değil, “acımsatan” bir açılış konuşması yaptı. Arkasından Konak Belediye Başkanı Muzaffer Tunçağ, yine slaytlar eşliğinde noktayı koydu. Konuşmasının sonunda yüzüme bakarak, “Sohbetin başlığı olan gülümsetme işini Habora’ya bırakıyorum,” imâsıyla topu bana attı. İzleyiciyi gülümsetecek olan ben, acı acı gülümsedim. Neyse görevimi yaptım.
Konuşmamdan önce hoş bir sürpriz oldu. Her toplantıda bir kitap tanıtırlarmış. O gün Rukiye Aktan arkadaş, benim “Başmusahip Sokağı Anıları” kitabımı tanıttı, hem de basbayağı iyi bir biçimde. Ne diyeyim, hem içim bir hoş oldu, hem de utandım. Rukiye arkadaş, Nâzım’ın bir şiiriyle bitirdi tanıtımı.
Doğa fotoğrafçısı Zeynel Aydın, yine slaytlarla, hepimize Kaçkarlar’ı yaşattı. Açık söyleyeyim, hayıflandım oraları görmediğim için. Ama ekonomik durum engelliyordu beni.
Toplantı sonunda bazı dostlar, “Niçin Niyazoğlu’na gereken yanıtı vermediniz?” diye sordu. “Kendisine verilecek yanıtları, doğa derslerini dinleyebilecek cesareti olup, kaçmasaydı gerekenleri söylerdim,” dedim. Aslında belki Niyazoğlu da kendi açısından haklıydı. Önümüzdeki seçimde bir düzen partisinden aday olmayı düşünüyor olabilirdi. Bunu için de şirin gözükmek istiyordu birtakım yerlere.
Neyse, her şeyiyle güzel bir sohbetti, “Karadeniz’den Gülümseten Anılar”. Hem de çıkıntılara karşın… Bülent Habora
|
Bu Yorumu Feed ekle
Yorumlari Göster/Kapat
Yorumlari Göster/Kapat
