İçim acıya acıya cenazesini izlerken gördüm tabuttaki Trabzonspor bayrağını. Hopalıydı Koyuncu. Zaten kanser illeti de nedense coğrafi olarak hep oralara, Rizelere, Trabzonlara, Hopalara gönül koymuştu! Nedense memleketin Karadeniz kıyılarında 'olmayan' radyasyon faciasından sonra, 'olmayan' bir kanser salgını, 'olmayacak sayıda' insanı kırıp geçiriyordu. Acıyı yüreğinde hissedenler neyin olup neyin olmadığını iyi biliyor gerçi! Ama resmi kayıtlar resmen tekzip edilmedikçe anlaşılan hiçbir şey 'olmayacaktı'.
Kazım'a battaniye gibi sarılmış Trabzonspor bayrağını görünce içim cız etti. Her şeye karışıyordu futbol, ölüm acısına da karışmıştı işte. Ama o anda kafamda bir ışık yandı. Futbolun sabıkalı, sabıkalı olduğu kadar coşkulu diyarı Trabzonspor için bir hayal belirdi kafamda. Bu memlekette futbol ve şiddetin başkenti olarak anıldılar yıllarca. Geçen seneki linç girişimi de bunun sosyal veçhesi gibi yazıldı sicillerine.
Ama Trabzon'un futbolu en çok seven şehirlerden biri olduğu gerçeğini hiçbir şey değiştirmedi.

Acaba diyorum, bu sene bambaşka bir sene olabilir mi Trabzonlular için. Makûs talihin kırıldığı, bozuk sicilin temizlendiği, bir futbol kentinin teyakkuza geçtiği bir sezon?.. Takımını, oyuncusunu, stadını hırpalayan bir seyirci yerine futbol sevgisini bir olumluluk halesiyle sahaya yansıtan, yemyeşil bir futbol cennetine davet eden bir seyirci... Yine kıpır kıpır, yine tutkulu, yine sevdalı... Ama -hadi moda deyimin korumasına sığınalım- pozitif bir sinerji yaratabilen...

Kazım Koyuncu kanserden öldü.
Birçok hemşerisi de aynı dertten çekti, çekiyor, yitti, yitiyor. Yeniliyor Karadenizli.
Bu illete yeniliyor. Ama sevmezler ki yenilmeyi. Kabullenmezler ki öyle kuzu kuzu kabullenmeyi. Karadeniz/Laz inadı diye bir şey gerçekten vardır değil mi?
O yüzden diyorum ki, madem sessiz sedasız gidiyor insanlar, buna susmamak lazım. Hele de Trabzon'da. Bir önerim var Trabzonlulara. Derim ki, çıksa Trabzonlu, Trabzonspor'unu kansere, radyasyona karşı bir nefer haline getirse. Şampiyonluğun en büyük adaylarından olan takımını bu ruhla desteklese. Kulüp de bu misyona sahip çıksa ve şu illete karşı cephede bir mevzi de o alsa.

Hem kaç tane Kazım Koyuncu var ki şu memleketin çıkardığı? Gençlere bile sıçradıysa radyasyonla hiçbir ilgisi olmayan(!) bu 'münferit' kanser, kaybedecek neyi kaldı ki Trabzon'un, Karadeniz'in?

Her hafta binlerce kelimenin ziyan olduğu futbol programlarında, bir kez de adı bu şekilde anılsa Trabzonspor'un, az şey mi? Şehrin en büyük değeri, halkının acılarına sahip çıksa, o Trabzon halkı da biricik takımını boğmadan sevse ve bu yıl bambaşka bir yıl olsa.
Kadro yapısı, kulüp yönetim anlayışıyla bu sene Trabzon'da bu ışık var arkadaşlar! Seyirci de bazı alışkanlıklarını insani değerler adına bırakmayı göze alırsa, bir de kanser illetiyle mücadelenin bayrağını yükseltmenin motivasyonu olursa bu sene vuslat gerçekleşir!
Kazım Koyuncu 33 yaşındaydı. Müzik yapıyordu. İyi müzik... Karadenizliydi.
Adamdı. Hep Karadeniz şarkıları söyledi.

Trabzonspor'u tutuyordu. O şehrin, o yörenin, o insanların, o takımın ona bir borcu var. Bir yalanı ortaya çıkarmak zorundalar. Hayata sahip çıkmak zorundalar. Kanserden ölen onca insan için. "Güçlülere karşı güçsüzlerin de bir şey yapabileceğini bize Trabzonspor gösterdi" diyen Kazım'a vefalarını göstermek için...
Haydi Trabzonspor, kanseri, üç büyükleri, çaresizliği, kötü sabıkanı, güce tapanları yen! Sana da bu yakışmaz mı?

Baris Erten- Radikal Gazetesi