Sevgili Ens,
Ricaniz uzerine acmaya gayret gostereyim o zaman. Ama bazi seyleri duygu boyutunda yasiyorum ve kelimelere dokmekte ne kadar basarili olabilecegim, bilmiyorum.
Bir kere suna inaniyorum: Bir kisinin bagli oldugu milliyet, onun yalniz olmadiginin bir gostergesidir.
Sahipsiz degildir. Bu ona bir guven verir. Ama onun icinde oyalanip durmasi, yerinde saymasi anlamina gelmemeli bu.
Iste bu guvenle dunyaya acilir. Gerektiginde oraya doner, guc toplar. Ve tekrar acilir.
Tecrubelerim bana, insanlara esit mesafede durmama neden oldu.
Icinde yetistigim aile zaten kozmopolit bir aile; Inanclari, ideolojileri, kulturleri bakimindan.
Bu farkliliklarin bazen bilincsizce catismalarindan, saglikli bir sekilde cikmis olmam zaten hayret verici.
Muhabbet edebildigim kisi, benim kardesimdir. Baska bir kimligine bakmam!
Elimdeki sablonlari birakali 10 yildan fazla bir zaman oldu.
Benim icin "millet" kavrami, idealde birliktir.
O yuzden bu idealde bulustuysaniz, milletsinizdir.
Fakat ben varolussal olarak her kulture sahip cikilmasi gerektigine inaniyorum. Yani ben karsimdakine bana saygi duysun diye saygi duymuyorum. Bu bana menfi geliyor.
Zaten varolusunda bir sayginlik oldugu icin saygi duyuyorum.
Bundan dolayi insan olarak kendimi dunyaya ait hissediyorum. Bir yere saplamiyorum.
Biricik bir insan olmaniz, sizi insanlik aleminden koparmaz, onun bir parcasi yapar.
Fakat ne olursa olsun yine de bu biricikliginizle
bir topraga baglisinizdir.
Baska bir yerde de soyle demistim;
uzerinize yagan yagmur, nasil ki bir yagmur yaganda toprak kokar, geldiginiz yere kokmuyorsaniz artik yabancisinizdir.
Ben mesela Turkiye'ye geldigimde, benimle ayni dili konusan insanlarin sokakta sayilmayacak kadar cok oldugunu gorunce sevincten ucuyorum. Aaa desem anlayack, bbb desem duyacak ve idrak edecek. Bu farkli bir guven veriyor bana.
Dunyadaki kavgalarin nedeni, o kisilerin kendilerine ve kulturlerine guvenmemeleri... Aidiyet sorunlari...
Bilmem ne kadar basarili oldu bu aciklamalarim...
Sevgilerimle...
