[b]BU DUYGUYU ANLIYOR MUSUN?

‘Gemerek’te evler hep bahçe içinde. Bahçeler, bir metrelik taş yığınlarıyla yapılmış küçük duvarlarla çevrili. Ben önde jandarmalar koşuyoruz bahçeden bahçeye. Bir duvarı aşıp yere yatıyorum. Ya ayaklarının dibine ateş ediyorum yada başlarının bir karış yukarısına. Ben ateşe başlayınca onlar yere yatıyor. O zaman kalkıp koşuyorum. Bir başka duvar aşıp yine yatıyorum. Yine ateşe başlıyorum…
Böylece biraz dinlenmiş de oluyorum. Böyle iki-üç tur atıyoruz, dönüp duruyoruz. Gemerek’in içinde. Herkes sokaklarda. Herkes durmuş beni seyrediyor. Yanlarından geçip atlıyorum. Halkta bana karşı hiçbir hareket yok. Bir kadın, evinin kapısından, az ötede beni seyreden kocasına sesleniyor: ‘herif gel çorbanı iç, yine gider seyredersin!’

Çocukları düşünüyordum sık-sık. Anlatılmaz bir sevgi, anlatılmaz bir özlem duyuyordum onlara,çocuklara. Bir de bütün bu olayları, bütün bu acıları, gelecek kuşakların hatırlamayacağını düşünüyorsun. Ya hatırlamazlarsa diye geçiriyorsun. Bütün bu acıları, bu sıkıntıları onlar için çektiğini çok iyi biliyorsun oysa. Bir kişi olduğunu, içine girdiğin bu çatışmanın, aslında o anda bir kişinin olduğunu ve bunun, bu büyük kavganın içinde önemsiz olduğunu, kocaman okyanusta bir damla olduğunu düşünüyorsun. İşte Vietnam. Bir yığın insan ölmüş orada. Vuruşan, ölen her Vietnamlı, bir yığın acı, bir yığın sıkıntı çekmiş ve vuruşa-vuruşa ölmüş… ölen yığınla devrimci var orada. Ve gelecek kuşaklar, ne diyecek? ‘beş yüz bin kişi öldü,falan’ diyecek.
Böyle diyecek gelecek kuşaklar. Ve sen geçip gideceksin. Çektiğin bunca acının, acıların, gelecek kuşaklarca da bilinmesini istiyorsun. Bu duyguyu anlıyor musun?’

İDAM EDİLDİKLERİ 6 MAYIS 1972 TARİHİNDE DENİZ GEZMİŞ VE YUSUF İNAN 25, HÜSEYİN İNAN 23 YAŞINDAYDILAR.

YUKARIDAKİ METİN DENİZ GEZMİŞ’İN GEMEREK’TE YAKALANDIĞI SIRADAKİ RUH HALİNİ ANLATTIĞI BİR KONUŞMADAN ALINMIŞTIR.

İDAMLARININ 34. YILINDA SEVGİYLE ANIYORUZ...

UFUK SERİM- butopraklar