Dede korkut kalemin güzel;
‘ağız açıp över olsam üstümüzde tanrı güzel. Muhammed’in sağ yanında namaz kılan ebubekir sıdık güzel. Ahir otuzuncu cüz başıdır amme güzel. Hecesince cüz okunsa yasin güzel. Kılıç çaldı, din açtı erlerin şahı ali güzel. Ali’nin oğulları, peygamber torunları, kerbela ovasında yezidiler elinde şehit oldu, hasan il Hüseyin iki kardeş beraber güzel. Yazılıp düzülüp gökten indi. Tanrı ilmi Kuran’ca güzel. O Kuran’ı yazdı düzdü, ulemalar öğreninceye kadar bekledi biçti, alimler sultanı Osman affan oğlu güzel. Çukur yerde yapılmıştır. Tanrı evi Mekke güzel. O Mekke’ye sağ varsa esen gelse imanı bütün hacı güzel. Hesap gününde Cuma güzel. Cuma günü okuyunca hutbe güzel. Kulak verip dinleyince ümmet güzel. Minarede ezan okuyunca müezzin güzel. Dizin bastırıp oturunca helali güzel. Şakağından ağarsa baba güzel. Ak sütünü doya-doya emzirse ana güzel. Yanaşıp yola girince kara erkek deve güzel. Sevgili kardeş güzel. Yan tarafa, ev yanında dikilse gelin odası güzel, uzunca çadır ipi güzel. Oğul güzel. Hiçbirine benzemedi cümle yaratan Allah tanrı güzel. O öğdüğüm yüce tanrı dost olarak medet eriştirsin hanım hey.’
[b]